Πολλά τα βαθιά νοήματα της αρχιερατικής προσευχής του Κυρίου και Θεού ημών Ιησού Χριστού αγαπητοί μου, τα οποία δεν είναι δυνατό να επεξηγηθούν όλα σε ένα σύντομο άρθρο.
Να σταθούμε σε κάποια σημεία και όποιος ενδιαφέρεται να εμβαθύνει περισσότερο, μπορεί με ένα τίμιο πνευματικό να το πράξει.
Ο Κύριος αναφέρεται στον εαυτό Του και στους έντεκα αποστόλους, αλλά και σε όσους θα πιστεύουν εις αυτόν.
Απευθύνεται ο Υιός Θεός στον Πατέρα Θεό, και του λέει πως τελείωσε το έργο Του εδώ στη γη, γι αυτό ήρθε η ώρα να τον δοξάσει και με την ανθρώπινη Του φύση, ώστε να τον δοξάσει και αυτός με τη σωτηρία των ανθρώπων, η οποία θα ολοκληρωθεί με τη σταυρική Του θυσία και την αιώνια αρχιερατική Του μεσιτεία που θα ακολουθήσει.
Τονίζει αγαπητοί μου ο Χριστός και λέει για να γνωρίζουμε εμείς οι ολιγόπιστοι, πως έχει την ίδια φύση και ουσία με τον Πατέρα.
Τονίζει ακόμα πως (ως άνθρωπος) δεν προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνο για όσους πιστεύουν εις αυτόν και τηρούν τις εντολές Του.
Αυτοί είναι οι δικοί Του άνθρωποι λέει στον Πατέρα Θεό.
Λέει ο Χριστός πως δεν ασχολείται με τους απίστους αγαπητοί μου, γι’ αυτό ας προσέξουμε να μην παρασυρόμαστε από τους εκάστοτε αγαπούληδες παπάδες, δεσποτάδες, και θολολόγους που θέλουν να μας παρουσιάσουν τον αληθινό Θεό όπως αυτοί επιθυμούν...
Ο ίδιος ο Χριστός αγαπητοί μου, ο οποίος είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος απευθύνεται στον Πατέρα και του λέει Πάτερ δίκαιε.
Το κατανοήσαμε αυτό; Δεν του λέει Πάτερ της αγάπης όπως μας τον παρουσιάζουν οι σύγχρονοι Άρειοακόλουθοι της “μοντέρνας και σύγχρονης ορθοδοξίας”.
Εμείς έχουμε αυτιά μόνο για το “Πάτερ δίκαιε” Ιω.17,25 που λέει ανά τους αιώνες ο Χριστός, οπότε όλα τα εκτός της δικαιοσύνης Του, “ανάθεμα έστω”.
