Περίλυπος έως θανάτου είναι η ψυχή μας αγαπητοί μου με τα τελευταία γεγονότα που έγιναν.
Νέοι άνθρωποι αυτοκτόνησαν πέφτοντας από μπαλκόνια πολυκατοικιών.
Δύο μαθήτριες 17 ετών της Γ’ λυκείου στην Ηλιούπολη και μία κοπέλα 24 ετών στον Πειραιά.
Είναι συγκλονιστικό το σημείωμα που άφησε η μία 17χρονη μαθήτρια προς τους γονείς της.
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης, μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος.
Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά.
Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Να σταθούμε στα λόγια της κόρης, που έγραψε πριν πέσει στο κενό αγαπητοί μου.
«Μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος».
Από τα τελευταία γραπτά λόγια της εκλιπούσης, φαίνεται πως είχε μέσα της ένα τεράστιο ψυχικό κενό, το οποίο την οδήγησε όπως η ίδια ομολόγησε στην κατάθλιψη και στη συνέχεια στην αυτοκτονία.
Ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος έγραψε η μαθήτρια, κι όπως οι περισσότεροι ελπίζω να κατανοούμε, γι’ αυτό τον κόσμο είναι που δεν γνώριζε.
Είναι αγαπητοί μου φοβερό να συμβαίνει αυτό στη Χριστιανική Ελλάδα μας, όπου “κάθε γωνιά και εκκλησιά”, όμως οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον Χριστό, ο οποίος είναι η Οδός η Αλήθεια και η Ζωή.
Έγινε από Θεός Θεάνθρωπος και μας αποκάλυψε την αλήθεια για την αιωνιότητα της αληθινής ζωής στην επουράνιο του βασιλεία.
Είναι προφανές πως τα περισσότερα νέα μας παιδιά δεν γνωρίζουν για τη βασιλεία του Θεού, οπότε αγαπητοί μου τα παιδιά μας στο Χριστό και μόνο στο Χριστό.
Κοντά του θα βρούνε τη χαρά, κοντά του θα βρούνε την ελπίδα, κοντά του θα βρούνε το νόημα της ζωής και τον προορισμό τους.
Για τον Χριστιανό ορθόδοξο άνθρωπο ένας είναι ο στόχος.
Να κερδίσει τη βασιλεία του Θεού, όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη, και στεναγμός αποτυχίας κι απογοήτευσης.
Ο κόσμος τούτος είναι ο τόπος που θα αγωνιστούμε για να ενωθούμε με τον Χριστό, κι έτσι, ενωμένοι μαζί του να εγκατασταθούμε αιώνια στη βασιλεία Του.
Αυτό θα γίνει αν οδηγούμε τα παιδιά μας κάθε Κυριακή στην εκκλησία ώστε να λαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα Του. Μας το λέει ο ίδιος γι’ αυτό ας μην εθελοτυφλούμε. “Ο τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ”. Ιω.6,56
Έχουμε οι άνθρωποι καταντήσει να στέλνουμε τα παιδιά μας σε πολεμικές τέχνες, σε αθλήματα, σε χορούς και μουσικές, όμως ξεχάσαμε πως μας λέει ο Θεός “ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.”
Πρώτα λοιπόν τα παιδιά μας στο Χριστό δια να έχουν υγιές πνεύμα, και μετά στις δραστηριότητες του ψεύτη τούτου κόσμου.
Προσοχή λοιπόν και προσευχή, διότι όταν τα παιδιά έχουν δύναμη Ιησού Χριστού, δεν θα μπορέσει ο διάβολος να τα παρασύρει ψουψουρίζοντας ασταμάτητα στ’ αυτιά τους το “δεν αξίζεις, δεν θα τα καταφέρεις, δεν μπορείς”, για να τα οδηγήσει σε κατάθλιψη κι αυτοκτονία.
Ο Χριστός είναι η χαρά, κι η χαρά αυτή δίνει ανθισμένο χαμόγελο, με δίψα για την αληθινή ζωή η οποία είναι μόνο ο Χριστός!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
